Te posesje kryją mroczne tajemnice. Gdyby ściany mogły mówić

Zmarł na atak serca w wieku 58 lat. Możliwe, że William Astor żyłby dłużej i uniknął wielu kłopotów, gdyby posłuchał swojej matki Nancy, która powtarzała: „Nie ufaj ludziom pływającym w basenie” i dlatego
przez lata sprzeciwiała się jego wybudowaniu w Cliveden. Co ciekawe, lady Astor nie miała problemu z zaufaniem Joachimowi von Ribbentropowi, gdy ten rezydował w Londynie jako ambasador III Rzeszy. To zaś nie pozostawało bez znaczenia, biorąc pod uwagę jej polityczne wpływy, majątek i pozycję.

POTYCZKI Z CHURCHILLEM

Nancy zamieszkała w Cliveden w 1906 roku, gdy wyszła za mąż za Waldorfa Astora. Jej teść William – swego czasu najbogatszy Amerykanin – kilkanaście lat wcześniej, po awanturze z krewnymi, przeniósł się do Anglii, gdzie poświęcił się działalności charytatywnej (za co otrzymał tytuł wicehrabiego). William mógł pozwolić sobie, by jego syn i dziedzic ożenił się z niezbyt majętną rozwódką Nancy Langhorne Shaw. Waldorf Astor też nie musiał martwić się o to, gdzie zamieszka z nową żoną, ponieważ ojciec podarował im w prezencie właśnie Cliveden. Rezydencja oraz londyński dom Astorów przy placu św. Jakuba szybko stały się ważnymi centrami życia towarzyskiego angielskich elit. Nancy była błyskotliwą kobietą i świetną gospodynią. Na jej przyjęciach bywali sławni i wpływowi z obu stron Atlantyku: od Winstona Churchilla – chociaż Nancy nie ukrywała, że nie darzy go sympatią, a on odpłacał jej tym
samym – przez T.E. Lawrence’a, Henry’ego Forda, Franklina D. Roosevelta, Charlie Chaplina po George’a Bernarda Shawa, z którym się przyjaźniła. Zaproszenie na weekend do Cliveden było zatem nie lada wyróżnieniem i przyjmowano je nader chętnie. Nawet jeśli Nancy zdarzało się wygłosić
jakiś kontrowersyjny pogląd, to nikt nadmiernie się tym nie przejmował. Pewne zdziwienie mógł jednak wywołać fakt, że z czasem zaczęła przejawiać coraz wyraźniejsze ambicje polityczne. Gdy w 1919 roku po śmieci ojca Waldorf odziedziczył jego miejsce w Izbie Lordów i w związku z tym musiał zrezygnować
z pełnienia funkcji członka parlamentu, to właśnie jego żona stanęła w szranki wyborcze.

Choć program Nancy koncentrował się przede wszystkim na ograniczeniu dostępu do alkoholu, którego szczerze nienawidziła, udało się jej zdobyć dla konserwatystów mandat, pokonując dwóch kontrkandydatów. Z całą pewnością pomogła pracowitość kandydatki, która niestrudzenie pojawiała się na kolejnych spotkaniach, wiecach, herbatkach i meczach piłkarskich. W efekcie Nancy została pierwszą kobietą, która zasiadła w brytyjskim parlamencie – co prawda rok wcześniej została do niego wybrana Konstancja Markiewicz, ale ponieważ była przedstawicielką irlandzkich republikanów, nie zajęła swojego miejsca w ławach Izby Gmin. Lady Astor, choć w parlamencie wyróżniała się pracowitością, nigdy nie była szczególnie popularna w szeregach swojej partii. Z całą pewnością nie pomagał jej bardzo bezpośredni charakter i ostry język. Do legendy przeszły jej utarczki z Winstonem Churchillem. Najsłynniejszy jest chyba dialog, w którym lady Astor stwierdziła, że gdyby była żoną Churchilla, już
dawno dodałaby trucizny do jego herbaty. Późniejszy premier miał odpowiedzieć bez chwili wahania: „Gdyby pani rzeczywiście była moją żoną, na pewno bym ją wypił!”. Lady Astor nie kryła, że nie lubi katolików i żydów, ale takimi samymi uczuciami darzyła też komunistów. Nie zawsze była jednak w swych poglądach konsekwentna – świetnie rozumiała się z Josephem Kennedym, ojcem późniejszego prezydenta i amerykańskim ambasadorem w Londynie, mimo iż był katolikiem, a w przeszłości mówiono o nim, że w czasach amerykańskiej prohibicji zbił fortunę na przemycie nielegalnego alkoholu. W latach 30. jej relacje z kolegami uległy pogorszeniu także ze względu na jej pozytywny stosunek do Hitlera i ciepłe stosunki z Ribbentropem. Nancy i jej bliskim przyjaciołom bywającym regularnie w Cliveden zarzucano pronazistowskie sympatie i próby zawarcia porozumienia z Hitlerem za wszelką cenę. W 1937 roku prasa oskarżyła tzw. grupę z Cliveden o spisek w celu bezpośredniego wpływania na politykę zagraniczną Wielkiej Brytanii.

  • Kategoria: Świat
  • Data:
  • Źródło:
  • c
Komentarze