Silni, dumni i nadzy. Bunt bez majtek



Wspólne kąpiele mężczyzn i kobiet, nawet ubranych od stóp do głów w kostiumy, długo uznawane były za niemoralne. Ale naturyści nie widzieli powodu do izolowania się na plażach. Naturyzm kobiet był jednym z elementów emancypacji, odrzucenia gorsetów i ciasnoty umysłowej. Przeciwnicy nagich zarzucali im naruszanie dobrych obyczajów. Naturyści odpowiadali, że leczą się z chorego społeczeństwa i leczą społeczeństwo. Niektórzy dbałość o ciało uzasadniali troską o „formowanie zdrowego ciała narodu”, rozwijając zdrowe jednostki „hodowlane” obu płci, również poprzez eugenikę i zachowanie „rasowej higieny”. Ungewitter w latach 20. postawił na „czystość rasową” narodu. Trzymał się twierdzeń z książki „Nagość i kultura” (1910), które teraz nabrały nowego znaczenia: „Jeśliby każda niemiecka kobieta widywała częściej nagiego niemieckiego mężczyznę, nie byłoby tyle egzotycznych obcych ras dokoła”. Przez takie eugeniczne poglądy wielu porzuciło Ungewittera.

Jednym z pierwszych pisarzy i wyznawców nagości był Hans Suren, oficer i sportsmen wiodący spartański styl życia. Nocami, bez względu na pogodę, biegał bez ubrania. Prowadził zajęcia fizyczne w szkole sportowej, kładąc nacisk na gimnastykę na świeżym powietrzu i bliskość z naturą. Praktykę wsparł teorią „wolnego ciała” wyłożoną w „Człowieku i słońce” (1924), bestsellerze wydawanym wielokrotnie również po angielsku. Kiedy w 1936 r. ponownie ją opublikował, pełna była rasistowskich cytatów z „Mein Kampf”. Hitler doceniał teorie autora. Suren nie należał do żadnej organizacji FKK, ale był propagatorem ruchu.

Liderem uprawiania gimnastyki na świeżym powietrzu był nauczyciel i absolwent studium medycyny o specjalności „higiena” Adolf Koch. Zachwycił się ruchem i harmonią nagiego ciała tancerki Delli de Waal w jednym z kabaretów. Zatrudniony w szkole żeńskiej w Berlinie- -Charlottenburgu, zaczął wprowadzać nowe metody wychowania – gimnastykę, codzienne mycie ciała i zębów. Dla dzieci stworzył zajęcia taneczne; dla starszych – rozwijające mięśnie, skoczność. Podstawą jego reform miały być wspólne ćwiczenia dziewcząt i chłopców, uczenie szacunku dla drugiej płci, oswajanie z seksualnością i nagością. Wkrótce musiał zrezygnować z kariery reformatora-nauczyciela, nie było miejsca na nagość w szkole. Zarzucono mu zresztą molestowanie dziewczynki – w dzisiejszej nomenklaturze. Pomimo to z prowadzonych przez niego wspólnych dla rodziców i dzieci zajęć fizycznych – po lekcjach dzieci 10–13 lat ćwiczyły z nagimi rodzicami – narodził się „Instytut Wolnego Ciała” (1924) i szkoły Kocha w ramach FKK. Ich sukces zakończył zakaz nacjonalistów z 1933 r., również dlatego, że Koch nie chciał zerwać współpracy z żydowskimi współpracownikami. Jego pisma spalono w Berlinie wraz z innymi zakazanymi książkami. Niezrażony tym Koch razem z żoną Irmgard otworzył dwie szkoły pod innym nazwiskiem. Po wojnie otworzyli w 1946 r. Adolf-Koch-Institut, do dziś istniejący pod nazwą „Familien-Sport-Verein Adolf Koch e.V.” przy FKK. Ale związek FKK wykluczył Kocha z nagich szeregów za zbytnią otwartość działań. Irmgard (ur. 1923), osobiście prowadziła gimnastykę do 2003 r.

  • Kategoria: Świat
  • Data:
  • Źródło:
  • c
Komentarze