Londyn - miasto wyzwolone przez kobietę. Jak zyskał swój status?

Londyn został stolicą rzymskiej Brytanii wskutek… buntu kobiety.

Z analiz badaczy z Museum of London Archaeology wynika, że Londyn został stolicą rzymskiej
Brytanii z powodu krwawej rewolty wywołanej przez królową plemienia Icenów Boudikę w roku 61. Wcześniej, od podboju Brytanii przez Rzymian w 43 r., funkcję stolicy sprawowało Camulodunum, dzisiejsze Colchester. Boudika, wdowa po królu Prasutagusie, wznieciła powstanie, aby bronić swoich praw do dziedzictwa po mężu. Dowodzone przez nią wojska zniszczyły kolejno Camulodunum, Londinium (dzisiejszy Londyn) i Verulaminum (St Albans). Zaskoczeni Rzymianie wycofali z miast garnizony.

Szacuje się, że w walkach poległo ich od 50 do 80 tys. Ostatecznie legiony pod dowództwem Swetoniusza Paulinusa pokonały Boudikę, a miasta odbudowano. I właśnie wtedy – jak wynika z badań prowadzonych przez archeologów na terenie Londynu – główny obóz legionowy przeniesiono do Londinium. Wzniesiono tam twierdzę (usytuowaną przy dzisiejszej Mincing Lane, niedaleko rzymskiego mostu spinającego brzegi Tamizy) o wymiarach ok. 125 m x 90 m. Mogła ona pomieścić 500–800 żołnierzy: legionistów, kawalerii i wojsk pomocniczych. Na jej terenie archeolodzy odkopali ok. 60 artefaktów związanych z wojskiem – nie tylko elementów uzbrojenia, ale również końskiej uprzęży, lamp oliwnych i wyposażenia legionowych skrybów. Ponadto badacze znaleźli kilkaset fragmentów zniszczonych elementów wojskowego wyposażenia wykorzystanych przez Rzymian przy podnoszeniu
gruntu na grząskich terenach na zachód od obozu. Już taki zbiór rzymskich militariów, największy w Brytanii, świadczy, że obóz legionowy w Londinium był centralnym ośrodkiem wojskowym prowincji. Lecz archeolodzy znaleźli też inny dowód na przeniesienie stolicy do Londinium. Otóż po rewolcie Boudiki w mieście wybudowano świątynię kultu cesarskiego. Podobne sanktuarium istniało w Camulodunum,
zanim miasto zostało zniszczone przez Icenów. Londyńska świątynia nie zachowała się wprawdzie
do dziś, ale archeolodzy odkryli w jej miejscu inskrypcję i dwa fragmenty rzeźb. Marmurowa
głowa i ramię z brązu zostały wykonane po roku 60 i przypuszczalnie były częścią posągów cesarza Nerona, czczonego jako bóstwo. Także inskrypcja pochodząca z cokołu statui upamiętniała cesarza. Badacze wyliczyli na podstawie rozmiarów inskrypcji, że sam cokół musiał mieć co najmniej 2 m szerokości i ok. 1,5 m wysokości. Tak duża podstawa wspierała posąg nadnaturalnej wielkości.
Nowy potężny fort i świątynia spowodowały, że Londinium stało się centrum administracyjnym prowincji. Ulokowanie stolicy w tym mieście miało trzy zalety, których pozbawione było Colchester. Londinium leżało nad Tamizą, w najbliższym morza miejscu, które nadawało się do przerzucenia mostu. W odróżnieniu od Camulodunum mogły tam docierać z ładunkami morskie statki. I wreszcie: Londinium było miastem
czysto rzymskim, nieobciążonym (jak Camulodunum) „barbarzyńską” przeszłością.

  • Kategoria: Archeologia
  • Data:
  • Źródło:
    • Focus Historia 07-08/2016
  • c
Komentarze